Dyrektorzy generalni i wykonawczy

Aby obliczyć wynagrodzenie netto dyrektora generalnego, należy od kwoty brutto odjąć składki ZUS (emerytalna 9,76%, rentowa 1,5%, chorobowa 2,45%), składkę zdrowotną (9% od podstawy) oraz zaliczkę na PIT (według skali podatkowej: 12% do 120 000 zł rocznie, powyżej 32%). Przykładowo, przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto w tej grupie w 2024 roku według GUS wynosi ok. 22 000 zł. Netto to ok. 15 000–16 000 zł, w zależności od kosztów uzyskania przychodu i ulg.

Zgodnie z art. 151(4) Kodeksu Pracy, osoby zarządzające w imieniu pracodawcy zakładem pracy, w tym dyrektorzy generalni, nie mają prawa do dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych. Oznacza to, że za nadgodziny nie przysługuje im dodatkowe wynagrodzenie ani czas wolny, chyba że umowa stanowi inaczej. Warto to uwzględnić negocjując warunki zatrudnienia.

Od wynagrodzenia dyrektora generalnego zatrudnionego na umowę o pracę odprowadza się pełne składki ZUS: emerytalna (9,76%), rentowa (1,5%), chorobowa (2,45%), wypadkowa (średnio 1,67%), Fundusz Pracy (2,45%), FGŚP (0,10%) oraz składka zdrowotna (9%). Składki te nalicza się od całości wynagrodzenia brutto, bez górnego limitu dla składki zdrowotnej od 2022 roku.

Tak, jeśli dochód dyrektora generalnego przekroczy 120 000 zł rocznie, nadwyżka podlega opodatkowaniu stawką 32% zgodnie z art. 27 ustawy o PIT. Do tej kwoty obowiązuje stawka 12%. Przeciętne roczne zarobki w tej grupie przekraczają ten próg, więc większość dyrektorów generalnych płaci podatek według obu stawek.

Dyrektor generalny zatrudniony na umowę o pracę ma prawo do urlopu wypoczynkowego na zasadach ogólnych z Kodeksu Pracy (art. 152–154). Przysługuje mu 20 dni urlopu rocznie przy stażu pracy poniżej 10 lat lub 26 dni powyżej 10 lat. Prawo do urlopu nie jest ograniczone przez pełnioną funkcję zarządczą.